DE DODENTREIN

Opgedragen aan zowel slachtoffers en nabestaanden
van de catastrofale vlucht van de MH17 van Malaysian Airlines op 17 juli 2014
als aan allen die zich hierbij betrokken voelen

* 

Hoeveel lijden kan een mens verdragen
hoeveel wonden kan een lichaam aan
hoeveel zeeën van tranen kunnen ogen plengen?



 Hoeveel levens zijn al niet wreed verscheurd 

door de gapende muil van de tijd
waarin het tedere woord van liefde stierf
waarin grauwe wolken van waanzin
naar de hoogste hemelen dreven?

 Hoeveel landen moeten nog vernietigd worden
voordat we ontwaken
aan het besef dat alles met alles verbonden is
dat alles één is
adem in adem
los van kleur, ras, geloof. 

Hoeveel oorlogen zullen we nog toestaan
aan demonen die dronken van macht
de kostbare aarde verscheuren
ons besmetten met het virus van de haat
kunstmatig leven scheppen
een nieuwe wereldorde nastreven
waarin alles ontheiligd is? 

De aarde schokte en scheurde
toen de grote glanzende metalen vogel
die honderden mensen droeg in zijn schoot
genadeloos uit de hemel werd geschoten,
zijn zilveren vleugels in duizenden stukken brak,
uiteengereten lichamen op verkoolde aarde wierp.

 Een glimlach van een kind stierf weg in scherven
een baby spatte uiteen
terwijl reikende handen van ouders
trachtten hem te beschermen.
Een helse flits vanuit de hemel
bliksemde op de aarde.
Een donkere klap
liet honderden gekwetste lichamen achter
in landschap van verdorring. 

Wie zal kunnen zeggen
hoeveel pijlen van leed dagelijks de aarde treffen
afgeschoten door bogen van haat
gespannen door handen van onwetendheid?

Wie zal zonder betraande ogen kunnen zeggen
hoeveel lijden dagelijks door de straten trekt
hoeveel honger, pest, ziekte, terreur, oorlogsgeweld  
en gesels van extreem weer misschien nog nodig zijn
voordat we ervaren wat verdeeldheid brengt?
Overal op aarde roffelt de trom van de dood
de laarzen die ons treffen zien we niet. 

Waarom jaagt steeds de wind van brood en spelen
door dagelijkse ellende heen?
Waarom juichen om winnaars die ons doen verliezen?
Waarom woont treurnis niet in alle huizen?
Waarom hangen niet alle dagen de vlaggen halfstok?
Waarom wapperen zoveel valse vlaggen
in  bittere lucht van leugen en haat
van misleiding en oorlogszucht? 

Laat het water onze stem zijn
die al het verdriet van het gekwetste leven
naar de oevers van alle landen zal brengen.
Laat de wind onze stem zijn
die verstikte woorden zal uitwaaieren naar alle kusten.
Noordenwind zal het vuur van haat bekoelen.
Zuidenwind verhitte gemoederen kalmeren.
Oostenwind graanvelden opnieuw doen rijpen.
Westenwind onze geest verfrissen. 

Wie zal kunnen zeggen wat niet te zeggen is
wie zal kunnen uitspreken wat onuitspreekbaar is
wie zal verwoorden waar geen taal voor is?
Wees stil nu hemel
de aarde spreekt.  

Na botte weigering en doelloos wachten
kwamen ijzeren wielen van een macabere dodentrein
eindelijk in beweging
tussen weggebrande stukken grond  
langs kloven van geblakerde aarde
waar zacht geschrei van mensen, dieren en planten
opstijgt in grauwe nevels van verdriet.
Gewapende mannen, geschreeuw, geur van zweet.
Ze werden bijeengebracht:
stukken lichaam, handen, beenderen, vingers
uiteengescheurde hoofden
in een landschap waar vogels niet meer zingen. 

 

Maar wie zag de vlucht der zielen,
wie zag op deze zwarte dag de luister
 van hen die liefdevol elkaars hand vasthielden?
IJle stemmen vulden de ruimte
als groet aan hun geliefden.
In serene vogelvlucht stegen zielen op naar het eindeloze licht –  
levende getuigen voor het oog dat schouwen kan
blauwdruk van onvergankelijk leven
dat zich vrijmaakt uit kluisters van naam en vorm
niet begrepen door verdorde wetenschap. 

Klokken luidden in vele landen.
Klokken van pijn, klokken van vrees,
klokken van verslagenheid, klokken van wanhoop.
Wie kan zeggen hoe lang ze nog zullen luiden?
Wie kent nog de hand van de maker van de klok
die alle wijzers van de tijd bestuurt? 

Niet politieke woorden of militaire eer
niet nauwkeurig uitgevoerde rituelen
maar verbondenheid met elkaar was de hartengroet.
Niet strakke maatkostuums, ingestudeerde gebaren,
trompetgeschal en afgemeten stappen
maar omhelzing, warme handdruk, ogen van medeleven,
stille vrede in harten van hen die vol eerbied
lichamen begeleidden naar geliefden
was het waardig eerbetoon. 

Vlaggen treurden
wind tinkelde langs scheerlijnen
hemel boog zich naar aarde. 

Even leek de tijd gebroken
stond plotseling stil in onwerkelijk bewegen
rolde zachtjes voort in schreiende harten. 

De stoet der ontzielde lichamen en lichaamsresten
trok waardig door een haag van stilte
verlegen applaus en bloemenzegen.
Ontroering, verbijstering en onbegrip
vulden uitdijende ruimte van verdriet
terwijl tientallen gekwetste lichamen achterbleven
nabestaanden zich hullen in kleed van rouw. 

Niet met sancties, wraak of haat
zijn open wonden te helen.
Niet met gebalde vuisten, geweld, wapens
niet met harde en ruwe woorden
die al eeuwen de aarde verzieken
maar door met open ogen te zien
wat zich steeds weer tussen brood en spelen
tussen hongersnood, ziekte en armoede
aan tomeloos lijden afspeelt,
door te zien hoe zieke geesten
dronken van macht
begerig naar grondstoffen, goederen, goud en geld grijpen
de kostbare aarde verscheuren
het wonderlijke leven arrogant manipuleren
mede mogelijk gemaakt door ook ónze verlangens
ónze zwakte en ons zwijgen als we zouden moeten spreken.  

Laten we alle vlaggen van haat en wraak strijken
en de vlag van licht en liefde hijsen
laten we vlaggen van volk, ras en geloof achter ons laten
en de vlag van waarheid planten in ons hart. 

Laten we een halt toeroepen
aan het plunderen van de aarde
aan misbruik van kinderen
aan godsdienstwaan die meent te mogen doden
in naam van wrede goden.
Laten we een halt toeroepen
aan alle wapens die honger en ellende veroorzaken
aan scheiding en verdeeldheid.
Alleen door te delen
vermenigvuldigt zich de liefde. 

Laten we woorden van vrede zaaien
die eens ontkiemen op de akkers van onze kinderen
laten we een vredesleger vormen
dat door alle vernietigende krachten heen trekt.
  
Laten we een halt toeroepen aan alle dodentreinen
die rijden over rails van ontspoord leven
waar liefde wacht op ieder perron.
Alleen door het water van liefde
wordt het vuur van haat
dat in de wereld brandt geblust.

  Onheuglijke tijden reeds rouwt de aarde
dagelijks wordt haar lichaam gefolterd.
Hoe lang nog zal het duren
voordat de Grote Witte Vogel van Vrede
over heel de aarde vliegen kan
in het luchtruim van de Geest
die als adem in adem waait in al wat leeft.

 

© Marcel Messing
Augustus 2014