Nieuwsbrief maart 2016




Eindelijk is het dan zover. De duizenden boeken zijn uitgepakt en hebben hun plaats gevonden in een fraaie ruimte waar ze voor het eerst allemaal bij elkaar staan, zodat er de komende jaren weer mee gewerkt kan worden. Het was even flink aanpakken. Plaatsen, verplaatsen, schuiven, opschuiven. Een dans tussen rijen ontelbare letters.



De honderden verhuisdozen stonden natuurlijk niet op hun plaats. De kunst is echter met alles wat je tegenkomt in je leven je niet te hechten aan al het oude en te kijken wat elk moment van het leven je weer brengt. Levens stromen als rivieren en komen vroeg of laat uit in de oceaan. Waar we ook wonen tijdens onze reis op aarde, het is altijd tijdelijk. Het leven, dat wij ook zelf zijn, stroomt voort. Op een stadspoort van de Oud-Indiase stad Tuttyopore Sikri liet een Mongoolse keizer de woorden aanbrengen: ‘Jezus, over wie vrede zij, heeft gezegd: “Deze wereld is slechts een brug. Loop erover heen, maar bouw er uw huis niet op.” ’



(Jezus vertoefde namelijk een tijd in India voordat hij zijn openbare optreden in Israël begon.) Natuurlijk moeten we ergens wonen of een huis bouwen. Maar laten we vooral de rivier die onder de brug stroomt niet vergeten. Nergens, maar dan ook nergens, kan de mens zich definitief vestigen.

De hulp van een inmiddels bevriende aannemer en timmerman bij allerlei klussen deed deugd. Tussen alle werkzaamheden door waren er aangename en soms diepe ontmoetingen. En het weer in je handen kunnen nemen van bijvoorbeeld de vele boeken en documentatie over de katharen is een stimulans om, als het me gegeven is, over een aantal jaren een tweede boek aan deze gnostische christenen te wijden. Zij hadden een grote invloed in Europa, voordat een grote kruistocht, georganiseerd door paus Innocentius III, honderdduizenden katharen de dood injoeg en de hete adem van de inquisitie hun openbare werk onmogelijk maakte. Maar ondergronds ging het werk gewoon door.

Een veel te zachte winter heeft er in de Ariège voor gezorgd dat hier al veel fruitbomen en bloemen in bloei staan. Het wachten is nu op het vrolijke geluid van de wielewaal en de eerste zwaluwen die het voorjaar definitief aankondigen.



Hoewel er op de hoge bergtoppen nog sneeuw ligt, is het niet te vergelijken met een aantal jaren geleden. Alles verandert. Ook het klimaat. De wereld staat overal op zijn kop. Veranderingen voltrekken zich in zeer snel tempo. De recente aanslagen in Brussel op 22 maart laten op uiterst pijnlijke wijze zien wat de impact van terreur kan zijn en wat geweld teweegbrengt. Veel verdriet, lijden en angst en een aanleiding temeer om de controle overal te versterken. Wanneer zal de mensheid in staat zijn de boom van vrede op deze planeet te planten?

Door onder andere het inrichten van de bibliotheek laten deel 2 en deel 3 van ‘De waanzin der godsdienstoorlogen’ even op zich wachten. Triest genoeg zijn we voorlopig nog niet van de strijd der godsdiensten af. Godsdiensten zijn de middelen bij uitstek om te mens te manipuleren, te controleren en met vrees op te zadelen, zodat hij verhinderd wordt om autonoom zijn bron van licht en liefde te ontdekken. 

De lezing van 9 mei in het auditorium van de Technische Universiteit Delft nadert. Daarin zal ik vooral de op ons afkomende gevaren van het transhumanisme in het daglicht tillen. Het ziet ernaar uit dat de menselijke soort door de enorme ontwikkelingen van de technologie groot gevaar loopt op niet al te lange termijn ‘uit te sterven’. Science fiction? Nee!



In het najaar hoop ik te beginnen met het ontwerp van een boek, waarvoor al heel veel onderzoek is gedaan. Wanneer het klaar is? … Geen druk erop. Het lijkt me een belangrijk onderwerp en daar moet je de tijd voor nemen. Tijd voor overweging. Over de inhoud spreek ik mij nog niet uit. Wel wil ik alvast kwijt dat het een radicale herziening van talloze opinies en dogma’s is.  En dat er hard aan gewerkt zal worden, ook dit keer weer onder redactie van Marijke. Geduld dus. De wereld is al vol stress, spanning en haast. En haast is een vorm van geweld, een aanslag op de zo noodzakelijke overweging.
Tot slot weer een aantal teksten ter overweging [LINK] om het licht in ons hart te blijven koesteren en niet te vergeten dat we uit het licht zijn voortgekomen, anders gezegd, licht in licht zijn. 

Mede namens Marijke, een hartelijke groet vanuit de Ariège.