Als de vlam van begeerte doven gaat
September 2021
 


Eens breekt de dag
van volkomen inzicht aan,
de dag waarop alle sterren
in hun baan zijn doorschouwd,
de slang van leven
die in eigen staart hapt 
is betrapt,
honger naar alle soorten voedsel
is gestild.

 

Het is de dag
waarop de laatste illusie
verdampt in helder inzicht,
het in cycli bewegende denken
zichzelf ontdekt als eindeloos verlangen
verdwaald in een labyrint van leugens.
Het is de dag
waarop ware vrede oprijst in het hart
nadat de vlam van begeerte is gedoofd.

Het is de dag 
van bevrijding van alle waan,
van een volkomen sterven vóór de dood,
de dag waarop geen enkel verlangen meer gekoesterd wordt.
Het is de dag
van een restloos opgaan in universele vrede,
van een uitdoven aan alle worden,
lijden en smart,
van een heengaan zonder ergens naartoe te gaan,
van een aankomen zonder ergens vertrokken te zijn.

 

Het is de dag
waarop de vlam van begeerte
geen enkele voeding meer vindt
en diep geweten wordt 
dat er nergens een ik of zelf is,
dat zelfs de hoogste goden niet eeuwig zijn
en ook aan hún scheppingsdrang 
ooit een einde komt.    
Het is de dag 
waarop het tijdloze hiernu van Bewustzijn openklapt
in grenzeloosheid
zonder maat en getal.

Het is de dag
waarop de rivier des levens in onszelf
niet meer stroomopwaarts of stroomafwaarts stroomt
en alle levenszeeën smaken 
naar het zout van helder inzicht.
Het is de dag
waarop geen phoenix meer herrijzen kan
uit zijn eigen as,
voorgoed verstrooid 
in alle windrichtingen.

 

Het is de dag 
waarop doorschouwd is 
dat al wat naam en vorm heeft tijdelijk is,
dat de door het denken genoemde eeuwigheid
slechts een eeuwig worden is,
dat alle hemelen en hellen
ontstaan in de eigen geest
die steeds weer hongert
naar iets nieuws
en fata morgana’s als reëel leven ziet.

Het is de dag
waarop beperkt bewustzijn zijn onwetendheid verliest
en geweten wordt hoe alle dingen
door, in en uit elkaar ontstaan.
Het is de dag
waarop wat lijkt te zijn, steeds een worden is,
wat hier verschijnt daar weer verdwijnt,
het scheermes van de tijd
uiteindelijk alles kaalscheert
voor een steeds weer nieuw begin,
de dag waarop goed en kwaad
op het rustbed van inzicht zijn vergaan.

 

Het is de dag
waarop niet-weten ontwaakt is in weten,
de stemmen van alle goden
tot zwijgen zijn gekomen
en grenzeloze stilte onverhuld waarheid toont.
Het is de dag
waarop de brul van de leeuw 
innerlijk wordt gehoord,
de hinde van argeloosheid
niet meer vlucht voor ongekende stiltekracht,
de listige slang van dualiteit 
geen tweedracht meer zaaien kan
in tot stilte gekomen geest.

 
 
Het is de dag
voorbij alle geboorte en dood,
voorbij alle tegenstellingen,
voorbij eeuwigheid en tijd,
voorbij iedere ooit beschreven stilte
voorbij de door woorden aangeduide grondeloosheid 
die vóór het Woord van in den beginne
in volstrekte sprakeloosheid vertoeft.

Het is de dag
van nooit meer te hoeven spreken
met woorden uit een taalsilo van onbegrip
waarin het laatste woord
niet meer wordt gehoord
omdat het eerste woord
reeds verstomde
in de bodemloze stilte van waarachtige Liefde
die alle talen spreekt.

 

Het is de dag 
van het grote ontwaken,
de dag waarop alle sterren en planeten verdwijnen
ook al blijven ze schitteren.
Het is de dag
waarop volstrekte helderheid alle schaduw
van binnenuit verlicht,
volmaaktheid zich openbaart
in de schoot van onvolmaaktheid,
de kennis van alle heilige boeken opgaat
in het éne weten
dat wetenloos is.

Het is de dag
waarop verlichting haar naam verliest
in de eindeloze liefdesstroom van leven,
de dag waarop streven naar gelukzaligheid
tot rust komt in de klaarte 
van helder Zijn.
Het is de dag
waarop alle kleren van opinies zijn uitgetrokken
in restloze naaktheid,
in schoonheid zonder namen,
in grenzeloos Bewustzijn dat altijd is.

 

Het is de dag van de innerlijke apocalyps,
van de ontsluiering van alle sluiers,
van eindtijd die nimmer een begin had,
van het eeuwige nu
dat onuitgesproken is,
van het hoogste inzicht
waarin alle zintuigen tot rust gekomen zijn
en alle kleuren zijn weggekleurd in het universele Licht.

Het is de dag
waarop alle woorden zijn teruggevloeid
in één woordloos Woord,
alle gevoelens zijn opgegaan in niet-zintuiglijk voelen,
alle smaken geproefd worden in de éne smaak van leven, 
alle vleugels van verlangen
hun lichaam verloren hebben,
de vlam van begeerte voorgoed uitgedoofd
in de eindeloze oceaan van inzicht.

 

Het is de dag
waarop de mallemolen van illusies
eindelijk tot rust gekomen is
in de naaf van tijdloze stilte    
en alle werelden zijn ingekeerd 
tot de wortelloze wortel
van al wat is: Bewustzijn.

Het is de dag
waarop het heilige leven
volkomen is geleefd,
alle stormwinden van het leven
zijn gaan liggen in de vallei van eindeloze stilte.
Wat gedaan moest worden
is gedaan
zonder doener in het doen
zonder gehechtheid aan de vruchten van het doen.

Alles is zoals het is
in de isheid van het ís.

 

Vreugde zonder grenzen,
Stilte in het eeuwig Woord,
onpersoonlijk en persoonlijk versmolten, 
de geliefde en het lieven
vol vrede verenigd in puur licht.
Geen nieuwe huizen worden meer gebouwd,
de nokbalken van ik-zucht en onwetendheid
zijn voorgoed gebroken.
Slechts het éne thuis blijft:
Bewustzijn,
Dát wat is,
waarin oorsprong en einde
zich verliezen in het Zijn,
waarin alle begrippen
die tot onbegrip kunnen leiden
van binnenuit zijn opgelost,
opinies verwaaid zijn in de wind van vergetelheid,
zandkorreltje ik opgenomen is
in de eindeloze levensstroom,
de golfslag van ebben en vloeden
vervloden is in oeverloze stilte.

 

Er is enkel Liefde en Licht,
Bewustzijn dat altijd volstrekt zichzelve is,
Leegte in leegte vervolledigd.

Marcel Messing
(Ariège, september 2021)